Over hongerige moeders en drukke kinderen

De laatste maand was het rustig hier. Op de website dan, het dagelijks leven was drukker dan druk. We verhuisden, maakten kennis met de harige nieuwe buren die zo van bananen houden en begonnen aan die acht weken durende leuke, maar wel heel zware periode die zomervakantie heet.

In de keuken gebeurde dus niet zo veel spannends, al hoop ik daar snel verandering in the brengen, omdat niet alleen de keuken maar ook de nieuwe oven ruim twee keer zo groot is als die in het oude huis. Ik voorzie veel koekjes bakken op regenachtige middagen om de peuters en kleuters de komende weken te vermaken, die dagen dan, dat ze niet in onze geweldige grote nieuwe tuin aan het spelen zijn. Die tuin die een zegen is, omdat er heel veel energie in kwijt geraasd kan worden, zodat moeder de vrouw tijd overhoudt voor belangrijkere zaken. Koken bijvoorbeeld. Want buitenspelen maakt hongerig en gegeten moet er ook worden.

Zo hadden we hier bijvoorbeeld vanmorgen een bijeenkomst van de ‘Hungry Mummy Cooking Club’. Met een groepje moeders komen we eens in de maand samen, ’s ochtends, met baby’s en peuters die niet op school zitten op sleeptouw, en iedereen neemt een gerecht mee volgens een bepaald thema. Deze keer was het thema rijst, en omdat we nu eenmaal in Azië zijn, en een groot deel van de deelnemers een Aziatische achtergrond heeft, dacht ik, ik doe eens gek, ik maak iets Hollands. Rijstevlaai dus.

Om hem glutenvrij te maken liet ik de bodem weg, die in mijn ogen niet zoveel toegevoegde waarde heeft. Om de smaak wat spannender te maken voegde ik sinaasappelschil en kruiden toe. Je kunt qua smaakmakers gebruiken wat je zelf lekker vind, of gewoon ouderwets vanille nemen.

Rijstevlaai, bodem-, en glutenvrij 

175 g dessertrijst
1 liter volle melk
1 kaneelstokje
rasp van 2 sinaasappelen en 1 citroen
10 kardemompeulen
snufje zout
1 theelepel vanille extract
5 eieren
100 g boter
125 g suiker

Kook de rijst in de melk met de kaneel, sinaasappel- en citroenrasp, zout en kardemompeulen tot een stevige rijstepap, ongeveer een half uur.

Splits de eieren, en klop de eiwitten stijf . Meng de eigelen, suiker en boter tot een glad mengsel, en roer dit door de pap. Schep dan de eiwitten ook voorzichtig door het mengsel.

Giet het in een beboterde springvorm, en bak de vlaai in minimaal 45 minuten op 175 graden gaar.

Luizenleven

Als expatvrouw in Singapore zou ik alle tijd van de wereld moeten hebben. Hulp in huis, dus geen schoonmaak te doen. Ja, de boodschappen kosten wat meer tijd, maar met twee kinderen op school, en de derde drie ochtenden in de week op de peuterschool én een permanent beschikbare babysit, zouden er zeeën van tijd over moeten blijven. Ik heb een luizenleven. Ik zou me moeten vervelen.

Niets is minder waar. Er zijn altijd te weinig uren in de dag, afspraken moeten met moeite ingepland, soms verschoven, en bloggen schiet er meer dan regelmatig bij in. Vorig jaar in Engeland, zonder hulp en geen enkel kind dagelijks op school lukte het me elke week meerdere stukjes te schrijven, en nog een boek uit te geven bovendien. Wat, vraagt Roel me dan ook terecht, doe ik in vredesnaam met mijn tijd?

Geen idee. Schrijven, dat wel, want ik schrijf nog wat free-lance. Maar van de boeken die al jaren in mijn hoofd zitten en die ik nu de kinderen naar school gaan zou schrijven, staat nog geen letter op papier. Naar artsen en ziekenhuizen gaan vergt veel te veel, vervelende tijd. Kleine, niet te vermijden zaken als naar het postkantoor, massage of osteopaat voor mijn schouder, die ene ver-weg winkel met dat fijne glutenvrije meel, of die markt waar je de snelweg voor op moet maar waar ze wel zo’n fijne Thaise kraam hebben. Hulpmoeder zijn op school. Naar de playgroup met Jasmijn. En, toegegeven, heel af en toe iets leuks voor mezelf, zoals een kookcursus Thais of Indiaas eten.

Op een of andere manier weet ik mijn dagen meer dan te vullen. Toen ik laatst een collega moeder sprak die vertelde dat ze stiekem wel eens, doordeweeks, in haar eentje naar het strand ging om daar op zo’n strandtent op een lounger met een boek een ochtend door te brengen was ik stikjaloers. Dat wilde ik ook. En ik zou het gaan doen ook, nam ik me voor. Een maand later is het er nog niet van gekomen, ben ik nog steeds druk, gestresst, overwerkt. En dat voor een werkeloze met hulp in de huishouding. 

Maar goed, genoeg gezeurd, hoe druk het allemaal ook, er is altijd tijd voor een lekkere, snelle taart om de boel op te fleuren. De limoenboom bloeit en deze key lime pie is steevast een groot succes bij iedereen, en makkelijk glutenvrij te maken als dat nodig is.

Voor de taartbodem kun je van alles gebruiken, in Amerika gebruiken ze traditioneel ‘Graham Crackers’, een soort zanddeeg koekjes, die ze verkruimelen en met een paar eetlepels gesmolten boter mengen. Dat mengel stamp je dan met een lepel aan op de bodem van je taartvorm. Je kunt, net als wij vaak doen met een kwarktaart, eigenlijk alle soorten (glutenvrije) koekjes hiervoor gebruiken.

Aangezien ik toen ik deze taart de laatste keer maakte net niets aan koekjes in huis had maakte ik mijn eigen glutenvrije shortbread recept (zonder de gember en citroen, maar dat mag natuurlijk wel), en bakte het direct in de vorm. De hoeveelheid van dit recept geeft een vrij dikke bodem, maar omdat het limoenmengsel mierzoet is vond ik dat eigenlijk heel goed werken. 

Key Lime Pie
1 taartbodem (zie hierboven)
1 blikje gecondenseerde, gezoete melk (397g)
125 ml limoensap
5 eigelen

Roer het limoensap, de gecondenseerde melk en de eigelen goed door elkaar en giet dit mengsel op de taartbodem. Bak de taart op 180 graden ongeveer 10 minuten. Let goed op dat hij niet bruin wordt, dan smaakt hij wat aangebrandt.

Je kunt als je wilt de eiwitten opkloppen en wat suiker toevoegen en hiervan een merengue boven op de taart spuiten

.

Weer een feestje

Drie kinderen, dat is drie feestjes per jaar, en dat heel veel jaren lang. Dus, amper uitgerust van het vorige evenement, moet ik weer aan het werk. Er moeten spelletjes bedacht, slingers opgehangen, poppenkastshows voorbereid, uitnodigingen verstuurd. En dan, de dag voor het festijn, komt het ergste. De taart. Nu ben ik best een goede kok, al zeg ik het zelf. Hé, ik heb zelfs een kookblog, met een aanzienlijke schare lezers. Maar kindertaarten? Er rust een vloek op. Een erfelijke vloek, denk ik, want ik herinner mij dat voor de kinderfeestjes uit mijn jeugd, mijn váder de taarten moest bakken. Mijn moeder, zelf ook geen onverdienstelijk kok, kon, denk ik, simpelweg de stress hiervan niet aan. Terwijl zij de meest fantastische feesten in elkaar draaide, met levensgroot ganzenbord op het gras, speurtochten door het bos, zelfgemaakte triviantspellen, bakte mijn vader de taart. Een simpele cake, die bedolven werd onder een dikke laag gekleurd glazuur en smarties. Precies zo, als een kindertaart hoort te zijn. Zelfgemaakt, druipend, kleurig, en een beetje scheef.

Na jaren van treincakejes die niet uit de mal kwamen, ingezakte, roze aardbeien-laagjes-taart en andere, aangebrande dan wel ongare succesverhalen was ik dus eigenlijk wel een beetje opgelucht toen, een week voor het festijn, de oven het opeens begaf. Met het bellen van een monteur maakte ik maar niet teveel haast. Dit was mijn kans, voelde ik, om zonder gezichtsverlies onder het bakken uit te komen. Niet gezichtsverlies naar de kinderen toe, begrijp me goed. Zelfs niet naar de andere moeders. Nee, naar mezelf. Ik kan het niet, een gekochte taart serveren. Dat andere moeders dit doen begrijp ik goed, heel goed zelfs. Al die tijd en stress die het scheelt, en je bent vast goedkoper uit ook. Alleen, het past niet bij mij.

Maar nu was de oven kapot. Ik kon niet anders. Zeker nu ik dit jaar twee taarten nodig had, ook nog eens een voor de peuterschool. Dus kocht ik een stapel hele goedkope cakes, bij de supermarkt. Ik lijmde ze in elkaar, kwakte er heel erg veel glazuur, glitterbolletjes en sprinkels op. Wat was hij mooi, deze taart, een beetje van mezelf, en een beetje van de supermarkt. En wat was hij lekker, complimenteerde iedereen, waarop ik natuurlijk grif mijn zonde bekende.

Maar, omdat ik het nou eenmaal niet kon laten, bakte ik nog snel een bloemloze chocolade taart. Voor de ouders. In de oven, die stiekem intussen al lang gemaakt was.

Italiaanse chocoladetaart zonder bloem

150 g boter

200 g pure chocolade

200 g fijne suiker

4 eieren

Smelt de boter en de chocolade op laag vuur of, beter nog, au bain marie. Splits de eieren. Klop het eiwit stijf, en roer daar de helft van de suiker door. Meng de eigelen met de andere helft van de suiker, en voeg daar de gesmolten boter en chocolade bij. Meng op het laatst voorzichtig het eiwit erdoor, zodat je zo min mogelijk lucht verliest. Giet het mengsel in een taartvorm en bak 40 minuten in een voorverwarmde oven op 180 graden. Serveer zo, met zure room en eventueel wat aardbeien. 

Hiep hiep, hoera!

Ik weet nog goed, vorig jaar januari, mijn dikke buik. December met zijn lichtjes en lekkers was voorbij en de baby mocht wel komen. Dan duren elf donkere dagen lang, heel lang. Maar eindelijk, opeens, was het zover en vandaag hebben we een feestje. Een klein feestje, voor een klein meisje. Ze wordt één.

En bij een feestje hoort taart. ‘Wat zullen we maken?’ vraag ik de kinderen.
‘Dada,’ glundert Jasmijn.
Tijm denkt diep na. ‘Jasmijn mag geen melk, hè mama?’ vraagt hij.
‘Klopt. En mama geen gluten,’ voeg ik toe. Bakken is niet makkelijk in ons huishouden.
‘Chocola!’ roept Linde.
‘Nee,’ zegt Tijm, ‘Jasmijn mag geen chocolade.’
‘Jawel,’ antwoord ik, ‘ze mag wel pure chocolade. Daar zit geen melk in.’
Tijm schudt zijn hoofd. ‘Ik denk dat ze appeltaart wil.’
Ik kijk naar de fruitschaal. ‘Nee, we hebben maar twee appels.’
Tijm rent naar de keuken en komt terug met een tros bananen. ‘Bananentaart,’ juicht hij. En dan, voordat Linde tegenstribbelt: ‘Nee, ik weet het: bananen-chocoladetaart.’

En zo was het besloten. We maakten een gluten-, en koemelkvrije taart, mét bananen én chocolade. Ik pakte mijn oude, vertrouwde brownie recept erbij. Een simpel recept, zo gemaakt. Ik had het nooit in glutenvrije versie uitgevoerd, maar voor alles moet er een eerste keer zijn. We hoefden dan de boter weg te laten. Aangezien er geen margarine in huis was gebruikte ik een mengsel van cacaoboter, kokosvet en zonnebloem olie (elk 50 g). Het kokosvet gaf een heerlijke zweempje kokossmaak aan de brownies en de geprakte banaan maakte ze heerlijk sappig. Om eerlijk toe te geven, onze vanallesvrij versie smaakte zelfs lekkerder dan het origineel!


Je kunt heel makkelijk variëren met dit recept. Je kunt de originele versie maken door de banaan weg te laten en gewoon tarwemeel en boter te gebruiken. Of, afhankelijk van wat je weg wilt laten een of meer van de ingrediënten te vervangen door een alternatief. Of, beter nog, bedenk je eigen versie.

Bananen brownies

160 boter, margarine of ander soort vet (zie hierboven)
160 g pure chocolade
300 g suiker
170 g meel (tarwe of glutenvrij, ik gebruik Dove’s farm glutenvrij)
1 snuf zout
2 theelepels bakpoeder
1 theelepel vanille-extract
4 eieren
2 geprakte bananen
handvol gehakte noten (optioneel)

Smelt de boter of ander vet met de chocolade in een steelpan. Zet het vuur uit. Voeg dan een voor een de suiker, het meel, de eieren en de andere ingrediënten toe, terwijl je goed roert. Aan het einde voeg je de geprakte bananen, en als je wilt een handvol gehakte noten of bijvoorbeeld gedroogde abrikozen of dadels toe. Giet het beslag in een ondiepe ovenschaal en bak op 180 graden gaar in ongeveer 30 minuten.

Appelfestijn

In de appelboom in onze tuin hangen nog een paar appels. De hele lente en zomer lagen de onrijpe appeltjes onder vuur van twee kleine jagers. Eerst plukten Tijm en Linde de onderste takken leeg. Na veel straf en boze ouders probeerden ze het een week later opnieuw, nu met een visnet, zodat ook de hogere takken steeds kaler werden. Appels zijn geweldig speelgoed, je kunt ermee gooien, ze opstapelen, zandtaarten met appel bakken, of ze gewoonweg verzamelen, in emmers, bakjes en jaszakken. Nu de herfst en daarmee de appeltijd aangebroken is hangen de enige appels die nog over zijn onbereikbaar hoog in de boom. Dus leer ik Tijm een nieuw trucje: We schudden de boom, we trekken en duwen, de boom wankelt en trilt. Plof, plof, plof, pardoes vallen de rijpe appels op de grond. Door het dolle rennen Tijm en Linde rond, de buit verzamelend in hun rode kruiwagen. Ze duwen hem al naar het speelhuisje, maar nee, deze appels gaan de keuken in. Daar, in een grote bak, verzamelen we de gebutste en gehavende appels, en al weken eten we ons bol aan appelmoes, appelcake, appeltaart of gewoon appel, zo uit het vuistje. De bont en bruine appels schreeuwen ons toe, eet ons, verwerk ons. En snel een beetje.

Creatief met appeltaart


Een makkelijk basisrecept voor een glutenvrije appeltaart vind je hier. Het is een heerlijk zachte en niet droge appelcake, waarbij de appels wegzinken in het beslag dat eroverheen rijst Het is een prima recept, behalve dat ik wat meer appels gebruik, en het naar mijn smaak een wat saaie taart is. Nou is dáár natuurlijk wel wat aan doen. Iedereen kent appeltaarten met rozijntjes, nootjes en kaneel, maar ik doe graag wat gewaagders. Ook als je niet glutenvrij eet of al een uitstekend recept hebt, van je oma, oudoom of buurvrouw dat je al jaren maakt, ik daag je uit, wees creatief en bedenk jouw unieke appeltaartsmaak. Mijn favoriete toevoegingen zijn warme kruiden, natuurlijk kaneel, maar ook piment, kruidnagel, kardemom, steranijs, speculaaskruiden, verse of gedroogde gember en nootmuskaat. Daarnaast kun je allerlei andere fruitsoorten toevoegen, bijvoorbeeld bosbessen, bramen of vlierbessen. Vers of in de vorm van jam. Andere leuke smaakmakers zijn amandelspijs, citroenschil, ingemaakte gember en noten. Of, doe eens echt gek en maak een perentaart. Wat is jouw geheime appeltaart ingrediënt?

Appelmuffins


Deze heerlijke appelmuffins zijn supermakkelijk en voor peuters wat beter te eten dan een gewone, kruimelige appeltaart. Omdat door het beslag gepureerde appel gaat zijn ze heerlijk sappig, zelfs als je ze maakt van glutenvrij meel.

125 g basterdsuiker
125 g boter op kamertemperatuur
2 eieren
225 g (glutenvrij) meel
1 theelepel bakpoeder
snufje zout
ongeveer 5 appels
handje rozijnen
2 theelepels kaneel

Schil en snijd de appels. Hak ongeveer de helft fijn met een pureerstaaf of keukenmachine. Snijd de rest in kleine stukjes. Klop de boter met de suiker romig, voeg dan de eieren toe en klop nog even door. Voeg dan het meel, bakpoeder, 1 theelepel kaneel en het zout toe, en klop tot een romig beslag. Roer hier de fijngemaakte appel door. Meng de appelstukjes met een handje rozijntjes, een eetlepel suiker en de rest van de kaneel. Schep in papieren muffinvormpjes steeds een paar eetlepels beslag, en daaroverheen verdeel je het appel-rozijnenmengsel. Bak ze in een voorverwarmde oven op 200 graden ongeveer 25 minuten.

Gevulde appels uit de oven.


Dit is een echte klassieker, en de eer van het recept gaat dan ook niet naar mij maar naar mijn moeder, die het in mijn jeugd vaak maakte. Voor een volwassen variant giet je een scheut cognac erbij.

Boor met een appelboor een gat in de appels, zorg dat je alle harde stukjes van het klokhuis verwijdert. Roer dan wat rozijnen, bruine suiker, kaneel en boter door elkaar en prop daarmee het gat vol. Bak de appels in de oven op 180 graden in een klein half uur gaar, ze moeten lekker zacht zijn van binnen.

Apple crumble



De allermakkelijkste manier om appels snel te verwerken is als Apple crumble, een toetje dat hier regelmatig op tafel komt. Het deeg is in een oogwenk gemaakt, je mengt simpelweg 100 g boter met 100 g suiker en 200 g (glutenvrij of gewoon) meel. Het moet een los, kruimelig deeg worden. Snijd de appel in stukken, meng ze met een paar eetlepels suiker en je favoriete kruiden en bestrooi ze met het kruimeldeeg. Bak het geheel ongeveer drie kwartier. Je kunt het serveren met custard, of gewone gele vla, maar het hoeft niet, op zichzelf is het ook erg lekker. Crumble kun je ook maken met rabarber, of een combinatie van appel en rabarber. Een handje bramen door de appel geeft een bubbelend paars alternatief.

Eindelijk op?
Ik kijk tevreden naar de appelbak in de keuken die langzaamaan leger raakt. We komen er wel. Dan komt Tijm binnen, zijn armen vol nieuwe buit. O nee, zucht ik en stroop mijn mouwen vast op. Maar wat ga ik maken? Wat doen jullie allemaal met appels?

Een deel van deze blog werd eerder gepubliceerd op Moodkids, een nieuw online magazine voor ouders en kinderen, waar ik om de week schrijf over koken en eten met kleine kinderen.

Roeren en kerstwensen

Traditioneel maak je Christmas Pudding en Cake op Stir-up Sunday, een zondag ergens eind November, dus grofweg een maand voor kerst. Door het lekkers zo lang tevoren te maken krijgen alle rijke smaken de kans uitgebreid in te trekken. Het gebruik is dat iedereen in het gezin, na het kerkbezoek, om de beurt met een grote houten lepel in het beslag roert, en daarbij een wens doet. Het roeren gaat van oost naar west, om de drie wijzen uit het oosten te eren die het kindeke Jezus kwamen bezoeken. Een prachtige traditie, alleen gaat het bij ons meestal mis. Dit jaar viel Stir-up Sunday op 21 November. Wij zaten net tussen de festiviteiten van Tijm’s verjaardag en Sinterklaas. In plaats van kerstpuddingen bakten we pepernoten en speculaas. Aan het kerstlekkers kwam ik deze week pas toe, op 13 december, niet eens een zondag. Aangezien Linde sliep en papa werkte roerden alleen Tijm en ik in het beslag. Hopelijk zal Tijm’s meer dan enthousiaste roeren compenseren voor het gemis en voldoende zijn om onze wens te doen uitkomen. En de anderhalve week die ons rest voor kerst genoeg zijn om de overheerlijke smaken van onze Christmas cake te doen uitkomen. Vorig jaar maakte ik zelf Christmas puddingen, met een huis vol bezoek en een groot diner. Omdat het recept voldoende was voor een stuk of 6 puddingen, en die dingen eeuwig houdbaar bleken, hebben we nog voldoende over voor ons bescheidener diner dit jaar, nu ik me met acht en een halve maand zwanger niet waag aan een huis vol bezoek. Dit jaar bakken we een fruitige Christmas cake. Als altijd las ik me in, bekeek de eindeloze variatie aan recepten en maakte vervolgens mijn eigen versie. Een beetje van Delia en een beetje van mezelf. Schrik niet van de lange kooktijd of het ingewikkeld lijkende recept, het is feitelijk heel erg makkelijk. En als je hem dit weekend maakt nog best op tijd voor kerst.


Christmas Cake

250 g krenten
175 g rozijnen
175 g sultana’s
150 g gedroogde abrikozen, in stukjes
50 g gekonfijte gember, in stukjes
50 g gemengde gekonfijte citrusschil in stukjes
50 g gekonfijte kersen
100 ml brandy
225 g meel (gewoon of glutenvrij, als je glutenvrij neemt voeg dan een theelepel xanthaan gom toe)
1 theelepel nootmuskaat
1/2 theelepel kruidnagel
1/2 theelepel piment
1/2 theelepel gember
1/2 theelepel zout
225 g donkerbruine suiker
50 g gehakte amandelen
1 eetlepel donkere treacle (melassestroop, als je dat niet kunt krijgen voeg dan eventueel wat pannenkoekenstroop toe)
225 g zachte boter
5 eieren
rasp van 1 citroen en 1 sinaasappel
eventueel hele amandelen ter versiering

Week de zuidvruchten een nacht voor in de brandy en eventueel wat sinaasappelsap. Meng dan alle droge ingrediënten door elkaar in een grote kom, en voeg daarna de suiker, boter en eieren toe en meng alles goed met een mixer of houten lepel. Als het een egaal romig mengsel is voeg je het fruit toe, maar giet eerst eventueel niet opgenomen vocht eraf. Voeg daarna de noten, geraspte schil en treacle toe.
Nu is het tijd voor het traditionele roeren! En het net zo traditionele mixer aflikken. Want wat is dit beslag goddelijk... Vergeet niet je wens te doen.
Verwarm de oven voor op 140 graden en lepel het mengsel in een met papier bedekte ronde taartvorm. Het papier is om de taart te beschermen tijdens het lange bakken. Op Delia’s website kun je zien hoe je dit doet. Je kunt de taart voor je hem eet glazuren met marsepein en wit glazuur, maar als je dit niet doet is het leuk hem te versieren met hele witte amandelen. Druk die dan voor je hem bakt in een mooi patroon op de bovenkant van de taart. Bak de taart minimaal 4 uur tot hij gaar is. Als je in het midden duwt moet hij zachtjes terugveren, bak hem eventueel iets langer als hij niet gaar lijkt. Laat de taart even afkoelen in de vorm, haal hem dan eruit en laat hem helemaal afkoelen. Dan komt het moeilijkste deel: zelfbeheersing. Pak de cake in en bewaar hem tot kerst, zonder stiekem te proeven. Als je wilt kun je hem af en toe ‘voeden’, dat wil zeggen: prik met een prikker gaatjes in de taart en giet er brandy in. In verband met zwangerschap en peuters sla ik deze stap dit jaar eens over. Maar lekker is het wel!

Feestje

Kinderpartijtjes organiseren, you love it or hate it. Ik hoor bij de eerste categorie. Ik voel me graag weer kind. Taarten bakken, activiteiten bedenken, ballonnen opblazen. Het kost wat energie, maar als je dan het blije gezicht van je zojuist drie geworden zoon ziet is het het meer dan waard. Dit jaar, zeven maanden zwanger en met een gebroken voet, wilde ik het simpel houden. Zo makkelijk is dat niet. Ja, ik kocht pakjes drinken, kant en klare maskermaakpakketten en wat zakken chips. Maar taarten bakken laat ik me niet ontnemen. Anderhalf jaar geleden kocht ik met vooruitziende blik een geweldige cakejes mal in de vorm van treintjes. Nu Tijm zich ontpopt heeft tot de grootste trein fan was het thema van het feest snel ontstaan. Om het simpel te houden liet ik deze keer het meeste werk aan de peuters over: ze moesten de taartjes zelf versieren. Vorig jaar deed ik dat zelf. Voor alle zekerheid gebruikte ik het recept wat bij de mal zat. Na enig omrekenen, want amerikaans, was ik na meerdere pogingen met ongare, aangebrande treinsponzen erin geslaagd redelijk scherpe vormpjes te produceren. Helaas had ik de trucjes die ik toen geleerd had niet opgeschreven. Dit jaar wel. Minder bakpoeder, oven lager en langer bakken. Het werd een daverend succes.

Omdat er behalve driejarige peuters ook moeders, waaronder mijn glutenvrije zelf, aanwezig waren, en de kaarsjes toch ergens op moesten, bakte ik nog een taart. Mijn favoriete sinaasappeltaart, die ik vermomde als kindertaart onder een dikke laag treinenglazuur. Die viel bij de moeders minstens zo goed in de smaak als de treintjes bij de kinderen. Het is een van oorsprong Italiaans recept met amandelmeel, dus tarwe en glutenvrij. Maar zo lekker dat je het met plezier aan iedereen kunt voorzetten!

Sinaasappeltaart

2 sinaasappels

1 citroen (rasp en sap)

200 g gemalen amandelen

50 g kastanjemeel (kun je ook weglaten, voeg dan meer amandel of 50 g ander meel toe)

3 eieren

250 g suiker

1 theelepel bakpoeder

poedersuiker

Prik meerdere gaatjes in de sinaasappels, leg ze in een bakje, doe er folie overheen. Prik gaatjes in de folie en zet het geheel 5 tot 10 minuten in de magnetron, tot de sinaasappels helemaal zacht zijn. Je kunt ze ook koken in een pan water, maar dan duurt het ruim een uur voor ze zacht zijn. Hak of pureer de sinaasappels grof. Mix de eieren met de suiker tot het mengsel romig is, voeg dan de geraspte citroenschil, de amandelen, het kastanjemeel en het bakpoeder toe. Meng goed maar niet te lang.

Schep het mengsel in een ronde taartvorm (20 cm) en bak 45 minuten op 180 graden in een voorverwarmde oven. Voor de taart op de foto maakte ik twee keer de hoeveelheid en bakte hem in een grote platte ovenschaal.

Voor het glazuur meng je poedersuiker druppelsgewijs met citroensap totdat de juiste dikte is bereikt. Het hoeft geen hard glazuur te worden, een beetje druipend staat wel lekker zelfgemaakt. Ik versierde hem met gekleurd glazuur en snoepjes, maar voor een volwassener variant strooi je er wat geraspte citroenschil gemengd met lavendelbloemetjes overheen. Of iets heel anders. Of niets.