Weer een feestje

Drie kinderen, dat is drie feestjes per jaar, en dat heel veel jaren lang. Dus, amper uitgerust van het vorige evenement, moet ik weer aan het werk. Er moeten spelletjes bedacht, slingers opgehangen, poppenkastshows voorbereid, uitnodigingen verstuurd. En dan, de dag voor het festijn, komt het ergste. De taart. Nu ben ik best een goede kok, al zeg ik het zelf. Hé, ik heb zelfs een kookblog, met een aanzienlijke schare lezers. Maar kindertaarten? Er rust een vloek op. Een erfelijke vloek, denk ik, want ik herinner mij dat voor de kinderfeestjes uit mijn jeugd, mijn váder de taarten moest bakken. Mijn moeder, zelf ook geen onverdienstelijk kok, kon, denk ik, simpelweg de stress hiervan niet aan. Terwijl zij de meest fantastische feesten in elkaar draaide, met levensgroot ganzenbord op het gras, speurtochten door het bos, zelfgemaakte triviantspellen, bakte mijn vader de taart. Een simpele cake, die bedolven werd onder een dikke laag gekleurd glazuur en smarties. Precies zo, als een kindertaart hoort te zijn. Zelfgemaakt, druipend, kleurig, en een beetje scheef.

Na jaren van treincakejes die niet uit de mal kwamen, ingezakte, roze aardbeien-laagjes-taart en andere, aangebrande dan wel ongare succesverhalen was ik dus eigenlijk wel een beetje opgelucht toen, een week voor het festijn, de oven het opeens begaf. Met het bellen van een monteur maakte ik maar niet teveel haast. Dit was mijn kans, voelde ik, om zonder gezichtsverlies onder het bakken uit te komen. Niet gezichtsverlies naar de kinderen toe, begrijp me goed. Zelfs niet naar de andere moeders. Nee, naar mezelf. Ik kan het niet, een gekochte taart serveren. Dat andere moeders dit doen begrijp ik goed, heel goed zelfs. Al die tijd en stress die het scheelt, en je bent vast goedkoper uit ook. Alleen, het past niet bij mij.

Maar nu was de oven kapot. Ik kon niet anders. Zeker nu ik dit jaar twee taarten nodig had, ook nog eens een voor de peuterschool. Dus kocht ik een stapel hele goedkope cakes, bij de supermarkt. Ik lijmde ze in elkaar, kwakte er heel erg veel glazuur, glitterbolletjes en sprinkels op. Wat was hij mooi, deze taart, een beetje van mezelf, en een beetje van de supermarkt. En wat was hij lekker, complimenteerde iedereen, waarop ik natuurlijk grif mijn zonde bekende.

Maar, omdat ik het nou eenmaal niet kon laten, bakte ik nog snel een bloemloze chocolade taart. Voor de ouders. In de oven, die stiekem intussen al lang gemaakt was.

Italiaanse chocoladetaart zonder bloem

150 g boter

200 g pure chocolade

200 g fijne suiker

4 eieren

Smelt de boter en de chocolade op laag vuur of, beter nog, au bain marie. Splits de eieren. Klop het eiwit stijf, en roer daar de helft van de suiker door. Meng de eigelen met de andere helft van de suiker, en voeg daar de gesmolten boter en chocolade bij. Meng op het laatst voorzichtig het eiwit erdoor, zodat je zo min mogelijk lucht verliest. Giet het mengsel in een taartvorm en bak 40 minuten in een voorverwarmde oven op 180 graden. Serveer zo, met zure room en eventueel wat aardbeien. 

Hiep hiep, hoera!

Ik weet nog goed, vorig jaar januari, mijn dikke buik. December met zijn lichtjes en lekkers was voorbij en de baby mocht wel komen. Dan duren elf donkere dagen lang, heel lang. Maar eindelijk, opeens, was het zover en vandaag hebben we een feestje. Een klein feestje, voor een klein meisje. Ze wordt één.

En bij een feestje hoort taart. ‘Wat zullen we maken?’ vraag ik de kinderen.
‘Dada,’ glundert Jasmijn.
Tijm denkt diep na. ‘Jasmijn mag geen melk, hè mama?’ vraagt hij.
‘Klopt. En mama geen gluten,’ voeg ik toe. Bakken is niet makkelijk in ons huishouden.
‘Chocola!’ roept Linde.
‘Nee,’ zegt Tijm, ‘Jasmijn mag geen chocolade.’
‘Jawel,’ antwoord ik, ‘ze mag wel pure chocolade. Daar zit geen melk in.’
Tijm schudt zijn hoofd. ‘Ik denk dat ze appeltaart wil.’
Ik kijk naar de fruitschaal. ‘Nee, we hebben maar twee appels.’
Tijm rent naar de keuken en komt terug met een tros bananen. ‘Bananentaart,’ juicht hij. En dan, voordat Linde tegenstribbelt: ‘Nee, ik weet het: bananen-chocoladetaart.’

En zo was het besloten. We maakten een gluten-, en koemelkvrije taart, mét bananen én chocolade. Ik pakte mijn oude, vertrouwde brownie recept erbij. Een simpel recept, zo gemaakt. Ik had het nooit in glutenvrije versie uitgevoerd, maar voor alles moet er een eerste keer zijn. We hoefden dan de boter weg te laten. Aangezien er geen margarine in huis was gebruikte ik een mengsel van cacaoboter, kokosvet en zonnebloem olie (elk 50 g). Het kokosvet gaf een heerlijke zweempje kokossmaak aan de brownies en de geprakte banaan maakte ze heerlijk sappig. Om eerlijk toe te geven, onze vanallesvrij versie smaakte zelfs lekkerder dan het origineel!


Je kunt heel makkelijk variëren met dit recept. Je kunt de originele versie maken door de banaan weg te laten en gewoon tarwemeel en boter te gebruiken. Of, afhankelijk van wat je weg wilt laten een of meer van de ingrediënten te vervangen door een alternatief. Of, beter nog, bedenk je eigen versie.

Bananen brownies

160 boter, margarine of ander soort vet (zie hierboven)
160 g pure chocolade
300 g suiker
170 g meel (tarwe of glutenvrij, ik gebruik Dove’s farm glutenvrij)
1 snuf zout
2 theelepels bakpoeder
1 theelepel vanille-extract
4 eieren
2 geprakte bananen
handvol gehakte noten (optioneel)

Smelt de boter of ander vet met de chocolade in een steelpan. Zet het vuur uit. Voeg dan een voor een de suiker, het meel, de eieren en de andere ingrediënten toe, terwijl je goed roert. Aan het einde voeg je de geprakte bananen, en als je wilt een handvol gehakte noten of bijvoorbeeld gedroogde abrikozen of dadels toe. Giet het beslag in een ondiepe ovenschaal en bak op 180 graden gaar in ongeveer 30 minuten.