Weer een feestje

Drie kinderen, dat is drie feestjes per jaar, en dat heel veel jaren lang. Dus, amper uitgerust van het vorige evenement, moet ik weer aan het werk. Er moeten spelletjes bedacht, slingers opgehangen, poppenkastshows voorbereid, uitnodigingen verstuurd. En dan, de dag voor het festijn, komt het ergste. De taart. Nu ben ik best een goede kok, al zeg ik het zelf. Hé, ik heb zelfs een kookblog, met een aanzienlijke schare lezers. Maar kindertaarten? Er rust een vloek op. Een erfelijke vloek, denk ik, want ik herinner mij dat voor de kinderfeestjes uit mijn jeugd, mijn váder de taarten moest bakken. Mijn moeder, zelf ook geen onverdienstelijk kok, kon, denk ik, simpelweg de stress hiervan niet aan. Terwijl zij de meest fantastische feesten in elkaar draaide, met levensgroot ganzenbord op het gras, speurtochten door het bos, zelfgemaakte triviantspellen, bakte mijn vader de taart. Een simpele cake, die bedolven werd onder een dikke laag gekleurd glazuur en smarties. Precies zo, als een kindertaart hoort te zijn. Zelfgemaakt, druipend, kleurig, en een beetje scheef.

Na jaren van treincakejes die niet uit de mal kwamen, ingezakte, roze aardbeien-laagjes-taart en andere, aangebrande dan wel ongare succesverhalen was ik dus eigenlijk wel een beetje opgelucht toen, een week voor het festijn, de oven het opeens begaf. Met het bellen van een monteur maakte ik maar niet teveel haast. Dit was mijn kans, voelde ik, om zonder gezichtsverlies onder het bakken uit te komen. Niet gezichtsverlies naar de kinderen toe, begrijp me goed. Zelfs niet naar de andere moeders. Nee, naar mezelf. Ik kan het niet, een gekochte taart serveren. Dat andere moeders dit doen begrijp ik goed, heel goed zelfs. Al die tijd en stress die het scheelt, en je bent vast goedkoper uit ook. Alleen, het past niet bij mij.

Maar nu was de oven kapot. Ik kon niet anders. Zeker nu ik dit jaar twee taarten nodig had, ook nog eens een voor de peuterschool. Dus kocht ik een stapel hele goedkope cakes, bij de supermarkt. Ik lijmde ze in elkaar, kwakte er heel erg veel glazuur, glitterbolletjes en sprinkels op. Wat was hij mooi, deze taart, een beetje van mezelf, en een beetje van de supermarkt. En wat was hij lekker, complimenteerde iedereen, waarop ik natuurlijk grif mijn zonde bekende.

Maar, omdat ik het nou eenmaal niet kon laten, bakte ik nog snel een bloemloze chocolade taart. Voor de ouders. In de oven, die stiekem intussen al lang gemaakt was.

Italiaanse chocoladetaart zonder bloem

150 g boter

200 g pure chocolade

200 g fijne suiker

4 eieren

Smelt de boter en de chocolade op laag vuur of, beter nog, au bain marie. Splits de eieren. Klop het eiwit stijf, en roer daar de helft van de suiker door. Meng de eigelen met de andere helft van de suiker, en voeg daar de gesmolten boter en chocolade bij. Meng op het laatst voorzichtig het eiwit erdoor, zodat je zo min mogelijk lucht verliest. Giet het mengsel in een taartvorm en bak 40 minuten in een voorverwarmde oven op 180 graden. Serveer zo, met zure room en eventueel wat aardbeien. 

Feestje

Kinderpartijtjes organiseren, you love it or hate it. Ik hoor bij de eerste categorie. Ik voel me graag weer kind. Taarten bakken, activiteiten bedenken, ballonnen opblazen. Het kost wat energie, maar als je dan het blije gezicht van je zojuist drie geworden zoon ziet is het het meer dan waard. Dit jaar, zeven maanden zwanger en met een gebroken voet, wilde ik het simpel houden. Zo makkelijk is dat niet. Ja, ik kocht pakjes drinken, kant en klare maskermaakpakketten en wat zakken chips. Maar taarten bakken laat ik me niet ontnemen. Anderhalf jaar geleden kocht ik met vooruitziende blik een geweldige cakejes mal in de vorm van treintjes. Nu Tijm zich ontpopt heeft tot de grootste trein fan was het thema van het feest snel ontstaan. Om het simpel te houden liet ik deze keer het meeste werk aan de peuters over: ze moesten de taartjes zelf versieren. Vorig jaar deed ik dat zelf. Voor alle zekerheid gebruikte ik het recept wat bij de mal zat. Na enig omrekenen, want amerikaans, was ik na meerdere pogingen met ongare, aangebrande treinsponzen erin geslaagd redelijk scherpe vormpjes te produceren. Helaas had ik de trucjes die ik toen geleerd had niet opgeschreven. Dit jaar wel. Minder bakpoeder, oven lager en langer bakken. Het werd een daverend succes.

Omdat er behalve driejarige peuters ook moeders, waaronder mijn glutenvrije zelf, aanwezig waren, en de kaarsjes toch ergens op moesten, bakte ik nog een taart. Mijn favoriete sinaasappeltaart, die ik vermomde als kindertaart onder een dikke laag treinenglazuur. Die viel bij de moeders minstens zo goed in de smaak als de treintjes bij de kinderen. Het is een van oorsprong Italiaans recept met amandelmeel, dus tarwe en glutenvrij. Maar zo lekker dat je het met plezier aan iedereen kunt voorzetten!

Sinaasappeltaart

2 sinaasappels

1 citroen (rasp en sap)

200 g gemalen amandelen

50 g kastanjemeel (kun je ook weglaten, voeg dan meer amandel of 50 g ander meel toe)

3 eieren

250 g suiker

1 theelepel bakpoeder

poedersuiker

Prik meerdere gaatjes in de sinaasappels, leg ze in een bakje, doe er folie overheen. Prik gaatjes in de folie en zet het geheel 5 tot 10 minuten in de magnetron, tot de sinaasappels helemaal zacht zijn. Je kunt ze ook koken in een pan water, maar dan duurt het ruim een uur voor ze zacht zijn. Hak of pureer de sinaasappels grof. Mix de eieren met de suiker tot het mengsel romig is, voeg dan de geraspte citroenschil, de amandelen, het kastanjemeel en het bakpoeder toe. Meng goed maar niet te lang.

Schep het mengsel in een ronde taartvorm (20 cm) en bak 45 minuten op 180 graden in een voorverwarmde oven. Voor de taart op de foto maakte ik twee keer de hoeveelheid en bakte hem in een grote platte ovenschaal.

Voor het glazuur meng je poedersuiker druppelsgewijs met citroensap totdat de juiste dikte is bereikt. Het hoeft geen hard glazuur te worden, een beetje druipend staat wel lekker zelfgemaakt. Ik versierde hem met gekleurd glazuur en snoepjes, maar voor een volwassener variant strooi je er wat geraspte citroenschil gemengd met lavendelbloemetjes overheen. Of iets heel anders. Of niets.